de dag dat

Ik hakte een kreeft in twee en schraapte de ingewanden er met een lepel uit. Eigenlijk hakte Aleck, mijn geliefde, deze kreeft in twee en was hij het die de ingewanden eruit schraapte. En terwijl hij dit deed, keek ik televisie op de bank. Ik zou nooit een kreeft kopen en in stukken hakken, daar ben ik veel te lui voor.

Aleck was vijf dagen op bezoek bij mijn residentie in Sluis. Het plan was om ieder aan ons eigen bureau te werken. Maar dat hoefde maandag pas.

Op televisie werd er ook gekookt, vegetarische chap choy. Om de zo veel tijd keek ik op mijn telefoon op zoek naar een startsignaal, iets om mee te beginnen.

We aten de kreeft, gingen met de bus naar Brugge, zagen er het bloed van Jezus en op dinsdag 14 november begonnen we dan eindelijk.

Om het stuk te schrijven. Het grote verhaal waarvoor ik immers hier was en waar mensen op wachtten, mensen die ik niet nog meer teleur kon stellen. Tot dusver had ik bedacht iets te schrijven over:

– de dorpsbewoners in Sluis die praten alsof de zee in hun keel zit

– de dvd’s die ik in het nachtkastje had gevonden: ‘Hairspray’, ‘The Queen’, ‘Girl with a Pearl Earring’

– De Aldi en de Emté (en dat de kassajuffrouw kwaad werd toen ik mijn mandarijn niet had gewogen)

– Café Jopie

– de dag dat ik mijn vriendin verloor, (dit had ik eerder al bedacht)

Verder dan dat kwam ik niet.

lees verder