het is gewoon verschrikkelijk

Regen op een zomeravond is verschrikkelijk. Er is een barbecue gepland. Er is vooral veel bier en iemand die voortdurend lege bierflesjes telt. Later worden het Instagramfoto’s. Wat ook verschrikkelijk is, is het verdomde einde van de films waaraan ik verslaafd ben. Het einde dat te vaak geen juist einde is. Iemand vroeg me: waarom huil je nou? Ik wees naar het scherm en antwoordde: er is net iemand gestorven. Zij bracht me tissues. En ik wist: zij is het.

Wat je niet aan mij kunt zien op een Instagramfoto of welke andere foto ook is dit: ik kan niets anders meer doen dan nadenken, hele godganse dagen en nachten lang. Dat gaat zo: een stoel in het midden van de kamer, kamerplanten op de vensterbank (met namen die zij uitgekozen heeft; van links naar rechts: Marilyn, Tracie, Dick, Mister P. en Zulma), een kop koude koffie, en nadenken. Er hoort geen geluid bij. Er hoort eigenlijk ook geen stilte bij.

Achteraf dronk ik koffie aan de koffieautomaat waar ook zij stond, terwijl ik eigenlijk nooit koffiedrink. Ik begon een gesprek over de kweekzalmen.

Het begin van mijn denken klinkt als een sprookje. Er was eens een artikel over kweekzalmen in Noorwegen dat ik toevallig las, terwijl ik eigenlijk op zoek was naar een tweedehandsauto. Er stond dat kweekzalmen het hele ecosysteem aantastten. In prachtige fjorden worden ze in cirkelvormige bassins gekweekt. Ze zijn volledig beroofd van hun vrijheid en krijgen de ene antibioticakuur na de andere. Alle echte zalmen die er zwemmen, gaan er kopje onder. De gevolgen zijn voelbaar in Noorwegen en verder, in de buurlanden, en nog verder, in de wereld. Ik besefte dat het altijd zo was, dat alles verband hield met elkaar. Het is gewoon verschrikkelijk.

lees verder