tibooke

Gelukkig hadden ze vorig jaar leren schrijven, dacht Tibooke toen hij er het blaadje met zijn slechte punten voor godsdienst uitscheurde en schreef: Ik ben weg, naar mijn echte vader. Tibo.

Roel had Tibooke twee weken geleden gezegd dat hij geadopteerd was en dat hij zijn vader niet kende. Tibooke had daar sindsdien ook aan gedacht. Was zijn vader de echte wel? Hij zat met papa achter het avondeten op een stuk fazant te kauwen. Door de tanden van zijn vork keek hij naar papa, naar diens grijze stoppelbaardje, zijn dubbele kin en de bordeaux trui die hij altijd droeg en het leesbrilletje dat aan het kettinkje hing, omdat hij altijd met papieren in de weer was en niks meer zag. Hij stelde zich dan voor dat in zijn plaats nonkel Hervé zat, met zijn fris geschoren gezicht, dat altijd zo zacht was wanneer hij het kuste en niet hard met stekels, zoals bij papa, en in zijn trainingskostuum, want nonkel Hervé droeg altijd een trainingskostuum.

In het begin van het schooljaar had Tibooke zijn eerste tennisles gekregen van nonkel Hervé. Het was met zo een machine die ballen naar hem toe schoot, en hij had ze toen bijna allemaal gemist, maar nonkel Hervé had hem gezegd dat hij het heel goed deed en een kampioen zou worden. Hij had er de arm voor, zei hij. Tibooke had toen heel lang in het bed naar zijn arm gekeken, tot zijn papa om negen uur zijn licht kwam uitdoen. Papa was nooit zo vriendelijk tegen hem. Die zat altijd te zagen over hoe slecht zijn punten waren en dat hij geen ezelsoren mocht maken in de boeken van de bibliotheek. Op de vensterbank van Tibooke stonden de vijf matchboxjes die hij van nonkel Hervé had gekregen. Papa zei dat hij dom werd van het spelen met de autootjes.

“Wie zijn eigenlijk mijn echte ouders, papa?”

“Jongen, ik ben naar het nieuws aan het kijken.”

“Is het nonkel Hervé?”

“Nonkel Hervé? Waar haalt gij dat vandaan?”

“Die geeft me altijd autootjes wanneer hij op bezoek komt.”

“En wanneer mag dat dan wel zijn?”

“Elke woensdagnamiddag, wanneer jij op kantoor bent.”

“Die is zeker jouw vader niet, anders had ik het wel geweten.”

lees verder