de dag dat

Ik hakte een kreeft in twee en schraapte de ingewanden er met een lepel uit. Eigenlijk hakte Aleck, mijn geliefde, deze kreeft in twee en was hij het die de ingewanden eruit schraapte. En terwijl hij dit deed, keek ik televisie op de bank. Ik zou nooit een kreeft kopen en in stukken hakken, daar ben ik veel te lui voor.

Aleck was vijf dagen op bezoek bij mijn residentie in Sluis. Het plan was om ieder aan ons eigen bureau te werken. Maar dat hoefde maandag pas.

Op televisie werd er ook gekookt, vegetarische chap choy. Om de zo veel tijd keek ik op mijn telefoon op zoek naar een startsignaal, iets om mee te beginnen.

We aten de kreeft, gingen met de bus naar Brugge, zagen er het bloed van Jezus en op dinsdag 14 november begonnen we dan eindelijk.

Om het stuk te schrijven. Het grote verhaal waarvoor ik immers hier was en waar mensen op wachtten, mensen die ik niet nog meer teleur kon stellen. Tot dusver had ik bedacht iets te schrijven over:

– de dorpsbewoners in Sluis die praten alsof de zee in hun keel zit

– de dvd’s die ik in het nachtkastje had gevonden: ‘Hairspray’, ‘The Queen’, ‘Girl with a Pearl Earring’

– De Aldi en de Emté (en dat de kassajuffrouw kwaad werd toen ik mijn mandarijn niet had gewogen)

– Café Jopie

– de dag dat ik mijn vriendin verloor, (dit had ik eerder al bedacht)

Verder dan dat kwam ik niet.

lees verder

dorien de vylder: interview

“Eerst heb ik een zin, dan een beeld, nog vaag, maar door eraan te slijpen, komen de gedichten scherper te staan.”

Het is aan het vriezen en ik ben opgelucht wanneer ik Le Bal Infernal aan de Vrijdagsmarkt binnenloop. Daar heb ik afgesproken met Dorien De Vylder, die net gedebuteerd heeft met haar dichtbundel ‘Vertraagd stilleven’. Wanneer ik mij neerzet, hoor ik naast mij een groep twintigers praten over Auw La, de Gentse studentenvereniging voor gesproken woord. Enkele weken ervoor had Dorien op hun event haar gedichten voorgedragen.

De eerste keer dat ik de dichteres zag optreden, was vijf jaar geleden. Wanneer ze nu het café binnenkomt, duurt het even voor ik haar herken. Ze straalt een nieuwe zelfzekerheid uit. Ze draagt een paarse coltrui en haar stem rinkelt wanneer ze mij begroet. We bestellen allebei gemberthee.

Erika: “Je hebt je boek nog maar net uitgebracht, maar je gedicht ‘Gesprek’ gaat al opgenomen worden in een handboek Nederlands voor de derde graad. Het gaat allemaal snel, hè?”

Dorien: “Inderdaad. 1 oktober had ik zelf het eerste exemplaar in handen. Enkele dagen later vertelde een klant in de apotheek waar ik werk dat ze in het Paard van Troje naar een bundel had gevraagd. Er was toen net één exemplaar binnengekomen. Dat hebben ze rechtstreeks uit de doos aan haar verkocht. Zo was ‘Vertraagd stilleven daar onmiddellijk helemaal uitverkocht. Het hele ene exemplaar! Enkele weken later verscheen het mailtje van Pelckmans in mijn mailbox, en gisteren kreeg ik bericht dat de onderhandelingen voor de tweede druk aan de gang zijn. Ik ben superblij!”

Erika: “Je gedichten stralen rust uit, waardoor ik het gevoel krijg dat er een lang denkproces achter je gedichten schuilgaat. Of is je werk toch eerder gebaseerd op emotionele impulsen?”

Dorien: “Al mijn gedichten ontstaan uit een waarneming of een ingeving. Dat is de aanleiding tot het gedicht, maar daarna volgt er nog een heel denk-, schrijf-, schaafproces.”

lees verder

underfunded childhood

I miss isohunt so much I wanna host a fundraiser

and everyone will come over to my house for lemonade and cookies

We will ask julian assange to talk about the importance of internet privateering and the

special role it has for the free porn industry

zizek will laughherinnering-koken-mama

everything’s a farce nowadays

 

I miss your mum’s cooking and the way she smelled in summer

I can do nothing else but picture her in a kitchen

making dinner for three excluding me

nurturing you to health after a day of excessive smoke

lees verder

leven we in een geesteloos tijdperk?

“By happiness is intended pleasure, and the absence of pain; by unhappiness, pain, and the privation of pleasure.”

  – John Stuart Mill

Dit korte citaat uit Mills ‘Utilitarianism’ vat de doctrine van de 19de-eeuwse Engelse filosoof perfect samen. Tegelijkertijd illustreert ze de affiniteit van deze leer met de geesteloosheid van ons tijdperk. In het citaat werd alles met maar een beetje zingeving naar de prullenmand verwezen en wel met weerzinwekkende efficiëntie.

Met een voor de moderniteit typerende ‘rationaliteit’ scheerde hij, als een op hol geslagen Occam, alles weg wat niet gerechtvaardigd kon worden door de calculus van pijn en genot.

Hierdoor werd de ethiek herleid tot overwegingen van het industriële karakter van de toenmalige (en huidige) Zeitgeist. Mill ledigde de moraal van haar over talloze eeuwen moeizaam ontwikkelde historische inhoud, wat in lijn lag met het vooruitgangsdenken van zijn tijd.

lees verder

van suiker

Het eerste wat me opvalt, zijn de bonbons. Kleine, perfect gevormde kunstwerkjes, het ene mooier dan het andere.

‘Dit is dus hoe de hemel eruitziet,’ zegt Veronika. Ze grist een hartvormig chocolaatje met pistachegarnering van een van de zilveren schalen en stopt het in haar mond. ‘Wat kijk je nou?’ Ze fronst en bedekt haar mond met haar slanke, lange vingers. ‘Eentje moet kunnen.’

Ik blijf naar haar kijken terwijl ze gaat zitten en haar stoel iets dichter tegen die van Merijn aanschuift. Naar haar lange, slanke nek, haar strakke bovenarmen en haar duidelijk zichtbare schouderbladen.

Ik staar niet naar haar mond, maar naar haar fonkelende diamantenring, slechts centimeters van mijn gezicht verwijderd. Veronika slikt door en drukt haar gestrekte wijsvinger tegen mijn borst.

‘Niets tegen Mama zeggen, Floor. Ik heb geen zin in gedoe, niet vandaag.’ Haar vinger prikt steeds harder tegen mijn borstbeen. ‘En van de taart blijf je af.’ Ze wijst naar het witte gevaarte dat hoog boven de rest van het dessertbuffet uittorent.

lees verder

beste anna, die in de caroline club tegen me zei dat ze af en toe bang is voor lopende mensen

Ik vind niet dat je je veel moet aantrekken

van wat Ed op de bruiloft zei.

Ed is een ei.

 

En Josz doet altijd alsof hij een schoenmaker is.

Hij loopt langs alle voeten en zegt,

dit en dit is plat, en dit te lang,

en je moet wat op maat. En niet buiten

in de regen. Vooral niet buiten in de regen.

lees verder

het myanmarese lappendeken

Tot een paar jaar geleden wisten we weinig over Myanmar. Door de dichte grenzen was het moeilijk om het land te bezoeken, maar nu staan de deuren open en sijpelen er steeds meer reizigers binnen. En met reden.

myanmar-reizen-reportage

© Rinke Cautaerts

De voorbije zomer zette ik voor het eerst voet op Myanmarese bodem. Het grootste land in Zuidoost-Azië stond al een lange tijd op mijn bucketlist en onder de reizigers hoorde ik er alleen maar lof over. Vooral de vriendelijkheid van de lokale bevolking werd vaak geprezen. Nu kan ik uit eigen ervaringen de verhalen over de Myanmarese oprechtheid bevestigen.

lees verder

onder de esdoorn

Ik weet niet waar de woorden vandaan komen. Ik ken het gestorven meisje niet. Ze bestaat niet in mijn herinneringen.

Onder de esdoorn ligt een lichaam. Zijn bladeren vallen om mij heen als sporen van herinnering aan de vlucht van het leven. Langzaam druk ik mijn zolen in de natte bosgrond. Bladeren blijven hangen aan mijn blauwe rok en de mist likt mijn hielen en omarmt mij alsof ik nooit weg ben geweest.

Ik ben de enige hier. Haar blonde haar spreidt zich uit over de grond, armen gevouwen over haar borstkas, haar handen grijpen krampachtig naar iets. Ik buig mij om te zien wat het is.

identiteit-coming-of-age-onschuldig-volwassen-opgroeien

“Ze omklemt haar hart.”

De stem doet de lucht ijzig worden. Een meisje staat daar, met kort, bruin haar achter haar oren, met kille, blauwe ogen. Ze bekijkt me grimmig, haar lippen tussen haar tanden geklemd, harder en harder, totdat er een paar druppels bloed op de bosgrond vallen. Haar schoenen verpletteren de druppels in een ogenblik. Ik probeer naar haar te kijken, maar kan het niet.

“Wie ben je?” Mijn stem trilt. De vraag blijft hangen in de leegte.

De bladeren om ons heen blijven met een zachte ritseling op de grond vallen. De mist trekt op en haalt uit met zijn koude klauwen. Er loopt een huivering over mijn rug. Is dit angst of verdriet? De emoties lijken sinds kort op elkaar – een grote wervelstorm van pijn, spijt en beklemming, waar niets meer te onderscheiden is. De zonnestralen strelen haar haar, het enige stukje dat de mist niet lijkt te willen aanraken. Ik zou de plek als adembenemend beschrijven onder andere omstandigheden. Het meisje tegenover me zet een stap in mijn richting.

lees verder