dominique de groen: interview

Dominique is er nog niet wanneer ik De Vooruit binnenloop. Het verbaast me niet dat ze deze plek voor het interview heeft uitgekozen – je loopt hier regelmatig andere dichters en schrijvers tegen het lijf. Vanavond is het rustig, maar aan een paar tafels rondom mij zitten mensen druk op hun iMacs te tikken.

Wanneer ik de dichteres zie, ben ik verbaasd over hoe verlegen en onschuldig ze overkomt. Zeker nadat ik haar dichtbundel ‘Shop Girl’ heb gelezen, waarin ze zich zo resoluut uitspreekt tegen Primark. Ze geeft mij een zachte handdruk en zit neer.

aardbeiErika: “Hoe ben je gedichten beginnen schrijven?”

Dominique: “Ik ben begonnen met kortverhalen. Dan kwam ik in Gent wonen en besefte ik dat er meer kansen zijn voor poëzie om naar buiten te komen met je werk, podia bijvoorbeeld, dus dan dacht ik: ‘Ik ga dat maar eens proberen’. Zo merkte ik ook dat poëzie mij enorm lag.”

Erika: “Hoe ben je in Gent terechtgekomen?”

Dominique: “Ik heb daarvoor vier jaar Engelse Literatuur en Latijn gestudeerd in Glasgow. Wanneer ik was afgestudeerd, woonden veel van mijn vrienden in Gent en ben ik naar hier verhuisd.”

Erika: “We hebben trouwens een gemeenschappelijke Facebookvriend – Arno Van Vlierberghe, hij heeft net ‘Vloekschift’ uit.”

Dominique: “Ja, dat is mijn lief.”

lees verder

dorien de vylder: interview

“Eerst heb ik een zin, dan een beeld, nog vaag, maar door eraan te slijpen, komen de gedichten scherper te staan.”

Het is aan het vriezen en ik ben opgelucht wanneer ik Le Bal Infernal aan de Vrijdagsmarkt binnenloop. Daar heb ik afgesproken met Dorien De Vylder, die net gedebuteerd heeft met haar dichtbundel ‘Vertraagd stilleven’. Wanneer ik mij neerzet, hoor ik naast mij een groep twintigers praten over Auw La, de Gentse studentenvereniging voor gesproken woord. Enkele weken ervoor had Dorien op hun event haar gedichten voorgedragen.

De eerste keer dat ik de dichteres zag optreden, was vijf jaar geleden. Wanneer ze nu het café binnenkomt, duurt het even voor ik haar herken. Ze straalt een nieuwe zelfzekerheid uit. Ze draagt een paarse coltrui en haar stem rinkelt wanneer ze mij begroet. We bestellen allebei gemberthee.

Erika: “Je hebt je boek nog maar net uitgebracht, maar je gedicht ‘Gesprek’ gaat al opgenomen worden in een handboek Nederlands voor de derde graad. Het gaat allemaal snel, hè?”

Dorien: “Inderdaad. 1 oktober had ik zelf het eerste exemplaar in handen. Enkele dagen later vertelde een klant in de apotheek waar ik werk dat ze in het Paard van Troje naar een bundel had gevraagd. Er was toen net één exemplaar binnengekomen. Dat hebben ze rechtstreeks uit de doos aan haar verkocht. Zo was ‘Vertraagd stilleven daar onmiddellijk helemaal uitverkocht. Het hele ene exemplaar! Enkele weken later verscheen het mailtje van Pelckmans in mijn mailbox, en gisteren kreeg ik bericht dat de onderhandelingen voor de tweede druk aan de gang zijn. Ik ben superblij!”

Erika: “Je gedichten stralen rust uit, waardoor ik het gevoel krijg dat er een lang denkproces achter je gedichten schuilgaat. Of is je werk toch eerder gebaseerd op emotionele impulsen?”

Dorien: “Al mijn gedichten ontstaan uit een waarneming of een ingeving. Dat is de aanleiding tot het gedicht, maar daarna volgt er nog een heel denk-, schrijf-, schaafproces.”

lees verder