xi. ijs

Eindeloos strekt de vlakte zich uit

wit onder de brandende zon:

 

uitdijend land van schitterend plastic

badend in het groenige schemerlicht

van een nucleaire winter.

 

Op het zwarte, Arctische ijs

jagen we op algen

 

grauwe dubbels

van de eerste mensen

kauwend op een bittere, grijnzende plant.

 

Een gebleekt, broos koraalrif

begraven onder golven van zand

biedt onze zachte lichamen bescherming:

 

het dode rif

is nog steeds poreus

absorbeert de toxische stralingen

de minuscule, gifgroene kristallen.

 

De nog levende planten

zijn zwart en kleverig

als olie.

 

Ze grijnzen:

 

de hegemonie

van het zonnekapitalisme

de economie van fotosynthese

loopt ten einde.

 

Uit sluimerende bacterieën

diep in het zwarte ijs

halen ze hun voedsel.

 

Met stemmen van slijm

fluisteren ze over de revolutie

 

een nieuwe tijdperk

 

een natte, donkere

ondergrondse zon.

 

Mijn lichaam loopt over

van gesmolten dieren

wachtend om te stollen

en herboren te worden.

 

Het oerslijm

dat me langzaam overspoelt

is zacht en nat

 

ruikt naar de ingewanden

van een ijsberg.

 

De geesten van de oude dieren

zijn schitterend in de nucleaire nacht.


Dominique De Groen (°1991) is dichteres. Haar werk werd onder andere gepubliceerd in nY, Deus Ex Machina, Samplekanon en De Gids. Shop Girl, haar debuut, verscheen in 2017 bij Het balanseer.

Illustratie © Jiji Razzaq

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s