trotse traantjes

Een jongen, hij zegt zelf vast liever man,

Stapt over de dijk.

 

Zijn weermanrode haren glanzen

Als een wimpel in de zon en

De pijpen om zijn benen

Wapperen als windvanen.

 

Uit zijn ooghoeken perst de wind

Trotse traantjes.

 

Zijn vuisten ballen zich, de knokkels vaal

En rollen zich als varens weer uit.

Hij gaat zitten op het bankje zonder poten

Opgegeten door de hongerige grond.

 

Tussen de knieën van zijn opgetrokken benen

Is alles nog steeds als toen.

Groen fluistert, riet roddelt,

Water lacht.

 

Met gesloten ogen luistert hij tevreden

Naar het herkenbare geluid

Van de dingen die altijd net wat anders


Twee jaar geleden is Rens van Hoogdalem (1995) begonnen met het voordragen van zijn poëzie. Zijn gedichten verschenen onder meer in Het Gezeefde Gedicht en het Meandermagazine. Op dit moment rondt hij zijn studies Wijsbegeerte en Nederlandse Taal en Cultuur af aan de Universiteit Utrecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s