de dag dat

Ik hakte een kreeft in twee en schraapte de ingewanden er met een lepel uit. Eigenlijk hakte Aleck, mijn geliefde, deze kreeft in twee en was hij het die de ingewanden eruit schraapte. En terwijl hij dit deed, keek ik televisie op de bank. Ik zou nooit een kreeft kopen en in stukken hakken, daar ben ik veel te lui voor.

Aleck was vijf dagen op bezoek bij mijn residentie in Sluis. Het plan was om ieder aan ons eigen bureau te werken. Maar dat hoefde maandag pas.

Op televisie werd er ook gekookt, vegetarische chap choy. Om de zo veel tijd keek ik op mijn telefoon op zoek naar een startsignaal, iets om mee te beginnen.

We aten de kreeft, gingen met de bus naar Brugge, zagen er het bloed van Jezus en op dinsdag 14 november begonnen we dan eindelijk.

Om het stuk te schrijven. Het grote verhaal waarvoor ik immers hier was en waar mensen op wachtten, mensen die ik niet nog meer teleur kon stellen. Tot dusver had ik bedacht iets te schrijven over:

– de dorpsbewoners in Sluis die praten alsof de zee in hun keel zit

– de dvd’s die ik in het nachtkastje had gevonden: ‘Hairspray’, ‘The Queen’, ‘Girl with a Pearl Earring’

– De Aldi en de Emté (en dat de kassajuffrouw kwaad werd toen ik mijn mandarijn niet had gewogen)

– Café Jopie

– de dag dat ik mijn vriendin verloor, (dit had ik eerder al bedacht)

Verder dan dat kwam ik niet.

We aten de kreeft, gingen met de bus naar Brugge, zagen er het bloed van Jezus en op dinsdag 14 november begonnen we dan eindelijk.

Aleck zat beneden te werken en ik zat boven aan het voeteneind van het opgemaakte bed. Er was een link. Meerdere – een link tussen de kreeften die de zee niet zagen en ik die de zee niet had gezien. Een link tussen de ruzie die ik had met mijn beste vriendin en de mensen die gorgelen, de zee in Amsterdam en de zee bij Sluis. Er was een link tussen werken met het raam open, wat er volgens Aleck voor zorgde dat je hersenen beter functioneren, en twee broeken dragen, maar ik kreeg niks aan elkaar gelinkt en rende naar beneden waar Aleck telefoneerde en ik schreeuwde

“kut kut kut, het lukt niet!”

trok mijn schoenen aan en rende naar buiten waar ik op een bankje ging zitten met uitzicht over het veld waar ik de week ervoor gefotografeerd was, ‘om in het rijtje te komen van de schrijvers in Sluis’, had de fotograaf gezegd,

“dan kom je onder Elfie te staan.”

En toen liep er een dikke man met een chiwawa, chiwauwa (hond klein bolle ogen) langs en de hond begon te blaffen en de man bleef voor mijn voeten wachten en liet zijn hond tegen mij uitblaffen en ik moest denken aan die keer dat ik een potlood in een schildpad had gestopt en ik belde mijn beste vriend.

Mijn beste vriend was thuis in zijn appartement in Amsterdam en ik vertelde hem dat het niet lukte met dat schrijven van dat idee dat ik had gehad over die dag dat ik wakker werd met een kater en het zo heet was dat niemand kon nadenken en ik had besloten om naar de zee te gaan.

“Weet je nog?” vroeg ik. “Mijn idee is om daarover te schrijven, en dan is de onderliggende gedachte dat: hoe liever je iets wil, hoe moeilijker het wordt.”

Want toen ik wilde gaan zwemmen in de zee die dag, was daar het obstakel in de vorm van mijn beste vriendin die voorstelde: “Ik wil ook wel mee, maar laten we anders aan het einde van de dag in het zwembad gaan zwemmen en eerst allebei even werken, dan bel ik je later.”

Nadat we allebei eerst even gewerkt hadden, was volgens haar de lucht betrokken, en kreeg ik een sms waarin stond dat het misschien te koud was om te zwemmen en we net zo goed konden gaan picknicken bij het stenen hoofd. Ik wilde niet picknicken bij het stenen hoofd, ik wilde mijn hele lichaam onderdompelen in zeewater.

“Weet je nog hoe kwaad ik was?” vroeg ik en daar was de chiwawa weer die tegen me begon te blaffen. En zijn baas deed niks, bleef zorgeloos staan op het pad waar niemand anders was.

Mijn beste vriend schoof zijn eigen chagrijnigheid even opzij voor mijn chagrijnigheid en vroeg: “Hoe eindigde die dag ook weer?”

Ik antwoordde trots dat ik op het dak van het W-hotel had gezwommen, maar dat het er niet toe deed. Het moest goed zijn. Ik dacht aan Elfie, de dvd’s, de Emté en de mandarijnen die er allemaal nog in moesten.

Nogmaals: het verhaal moest gaan over: hoe liever je iets wil, hoe moeilijker iets wordt, zonder dat het er te dik bovenop lag. Hier kwam ik op nadat ik begin november via het W-hotel richting het kaasfonduerestaurant fietste en toen ik aankwam bij het kaasfonduerestaurant zei tegen Aleck: “Ik wil in Sluis schrijven over die keer dat ik wilde gaan zwemmen en het alsmaar niet lukte en ik noem het verhaal: de dag dat ik mijn vriendin verloor.”

En hij zei: “Dat is net als dat sinds we besloten hebben dat we in het buitenland willen wonen, het steeds moeilijker wordt.”

Ik zei tegen mijn beste vriend aan de telefoon dat ik nooit Aleck had moeten uitnodigen bij mijn residentie, dat ik ineens in een kantoorritme zat en ik de luiwammes was. Ik begon te lopen waarna we het nog even hadden over het programma ‘Ik vertrek’, dat we allebei de dag ervoor hadden gekeken. Twee mannen begonnen samen het restaurant Happas op Tenerife en na zes maanden verlangden ze alweer terug naar thuis, wat een opluchting was geweest en we waren het over het volgende eens: “Je denkt altijd: laat mij maar op een eiland wonen of in het buitenland, maar als je hen zo hoorde over Tenerife, denk je: gelukkig is het daar op een gegeven moment ook gewoon kut.”

Het begon te regenen door mijn twee broeken heen, het was halftwaalf en te laat om nog naar de zee te gaan. Ik kreeg het koud, we hingen op omdat ik niet bellend langs Aleck wilde lopen die aan de keukentafel zat.

Via de achterdeur kwam ik het verwarmde huis binnen, waar de gordijnen opengeschoven waren en ik kuste Aleck, ging de trap op naar boven, nam weer plaats aan het voeteneind, haalde diep adem en zag dat iemand het raampje op kiepstand had gezet.


Megan van Kessel studeerde Beeld en Taal aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en schreef o.a. voor de Literaire Gids, Tijdschrift ’t EI, de Optimist, Hardhoofd, VICE, Bedrock. Momenteel werkt ze aan haar debuutroman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s