dorien de vylder: interview

“Eerst heb ik een zin, dan een beeld, nog vaag, maar door eraan te slijpen, komen de gedichten scherper te staan.”

Het is aan het vriezen en ik ben opgelucht wanneer ik Le Bal Infernal aan de Vrijdagsmarkt binnenloop. Daar heb ik afgesproken met Dorien De Vylder, die net gedebuteerd heeft met haar dichtbundel ‘Vertraagd stilleven’. Wanneer ik mij neerzet, hoor ik naast mij een groep twintigers praten over Auw La, de Gentse studentenvereniging voor gesproken woord. Enkele weken ervoor had Dorien op hun event haar gedichten voorgedragen.

De eerste keer dat ik de dichteres zag optreden, was vijf jaar geleden. Wanneer ze nu het café binnenkomt, duurt het even voor ik haar herken. Ze straalt een nieuwe zelfzekerheid uit. Ze draagt een paarse coltrui en haar stem rinkelt wanneer ze mij begroet. We bestellen allebei gemberthee.

Erika: “Je hebt je boek nog maar net uitgebracht, maar je gedicht ‘Gesprek’ gaat al opgenomen worden in een handboek Nederlands voor de derde graad. Het gaat allemaal snel, hè?”

Dorien: “Inderdaad. 1 oktober had ik zelf het eerste exemplaar in handen. Enkele dagen later vertelde een klant in de apotheek waar ik werk dat ze in het Paard van Troje naar een bundel had gevraagd. Er was toen net één exemplaar binnengekomen. Dat hebben ze rechtstreeks uit de doos aan haar verkocht. Zo was ‘Vertraagd stilleven daar onmiddellijk helemaal uitverkocht. Het hele ene exemplaar! Enkele weken later verscheen het mailtje van Pelckmans in mijn mailbox, en gisteren kreeg ik bericht dat de onderhandelingen voor de tweede druk aan de gang zijn. Ik ben superblij!”

Erika: “Je gedichten stralen rust uit, waardoor ik het gevoel krijg dat er een lang denkproces achter je gedichten schuilgaat. Of is je werk toch eerder gebaseerd op emotionele impulsen?”

Dorien: “Al mijn gedichten ontstaan uit een waarneming of een ingeving. Dat is de aanleiding tot het gedicht, maar daarna volgt er nog een heel denk-, schrijf-, schaafproces.”

Erika: “Hoe zit je schrijfproces dan in elkaar?”

Dorien: “In mijn huisje heb ik boven in de hal een ronde, houten schrijftafel staan. Voor ‘Vertraagd stilleven heb ik tijd vrijgemaakt, verlof opgenomen op mijn werk, om met regelmaat aan deze tafel te gaan zitten en aan mijn gedichten te werken, o.a. met de notities die ik maakte tijdens een reis door Andalusië en Marokko.

Ik begin telkens met pen en papier: eerst heb ik een zin, dan een beeld, nog vaag, maar door eraan te slijpen, komen de gedichten scherper te staan. Als ik een eerste versie af heb, ga ik naar beneden en typ ik het gedicht uit. Dan komt er een duidelijkere structuur in. Daarna ga ik weer naar boven met het uitgeprinte gedicht en schrijf het opnieuw met de hand, probeer aan te voelen wat nog schort. Vervolgens typ ik het opnieuw uit, enz.

Wanneer ik mijn gedichten voordraag op het podium of ze hiervoor repeteer op de fiets, blijkt een zin soms niet helemaal te werken. Dan pas ik de woorden aan.”

Erika: “Tijdens het lezen van je gedichten – zeer mooie gedichten, trouwens – viel me op dat je vaak de jij-persoon gebruikt. Richt je je tot een specifiek iemand?”

Dorien: “De jij-persoon in ‘Vertraagd stilleven is fictief, ontstaan uit een deel van mezelf. De bundel gaat niet over de innerlijke wereld van het personage, maar over zitten en kijken, over de focus die hiervoor nodig is. De jij-persoon zorgde voor de nodige afstand om dit uit te drukken. Verder heb ik af en toe de ervaring dat ik mijzelf meer van buitenaf gadesla dan dat ik in mezelf zit. Het is ook dit beschouwende gevoel van ‘op afstand naar jezelf kijken’ dat ik in de bundel wou steken.”

Erika: “Hoe heb je de stap gezet om een dichtbundel te publiceren?”

Dorien: “Ik droom al sinds mijn achtste van een boek publiceren, dus op een manier ben ik hier al twintig jaar mee bezig. De belangrijkste stap voor mezelf was uiteindelijk effectief gaan zitten en schrijven, niet af en toe, niet voor één gedicht, of twee of drie, niet enkel wanneer de urgentie spreekt, maar systematisch, dag na dag, week na week. De tijd némen.”

Erika: “Ik heb inderdaad gelezen dat je op je achtste al je eerste boek had geschreven. Heb je altijd al gedroomd om schrijfster te worden?”

Dorien: “Een boek publiceren was mijn grote kinderdroom, ja. Niet op mijn achtste, maar op mijn twaalfde, in het zesde leerjaar, nam ik voor het eerst contact op met een uitgeverij omdat ik een roman aan het schrijven was. Die heb ik afgewerkt, maar daar is nooit iets van gekomen. Wel ben ik blijven schrijven, tijdens mijn middelbare schoolperiode aan een nieuwe roman, nadien aan gedichten. Schrijven is voor mij een noodzaak om te leven. Gepubliceerd worden is echter iets dat je zelf niet in de hand hebt. Ik ben heel blij dat het eindelijk zover is. Maar ook blij dat het zolang geduurd heeft. ‘Vertraagd stillevenis mijn eerste werk dat ik zelf als geheel sterk genoeg vind om mee te debuteren.

Erika: “Maar toch farmacie gaan studeren?”

Dorien: “Inderdaad. De SchrijversAcademie bestond toen nog niet, en er was op mijn 18e geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht een opleiding te volgen waarbij je zelf ook het podium op moest. Ook scenarioschrijven aan het RITCS leek niets voor mij, ik wou verhalen en gedichten schrijven, geen scenario’s. Op dat moment zat dat zo in hokjes in mijn hoofd. Achteraf gezien zou ik vermoedelijk veel geleerd hebben als ik toch naar het RITCS was gegaan, maar mijn ouders en mijn omgeving waren niet bezig met literatuur en zelf had ik door mijn opvoeding een redelijk nuchtere blik en besefte ik dat het moeilijk zou zijn om met schrijven mijn brood te verdienen. Ik ben ook altijd in wetenschappen geïnteresseerd geweest en schrijven zou ik toch blijven doen. Binnen die wetenschappen wou ik graag mensen helpen met hun gezondheid. De laatste twee studies waartussen ik twijfelde waren Geneeskunde en Farmacie. Ik heb toen uiteindelijk voor Farmacie gekozen om twee redenen: ik voelde me als 18-jarige niet zeker genoeg om dokter te worden, maar ook had ik de overtuiging dat je, als je dokter bent, dit effectief bént, dit niet zomaar een beroep is dat je uitoefent, dat je hiervoor moet leven, er continu mee moet bezig zijn, en vreesde ik hiernaast niet voldoende tijd meer te hebben voor het schrijven.

Erika: “Is het moeilijk om je job als apotheker te combineren met schrijven?”

Dorien: “Ik werk als adjunct-apotheker, heb geen eigen zaak, dus op het einde van de werkdag kan ik — op bijscholingen na — gewoon de deur achter mij sluiten. Daarom kan ik buiten de apotheek voortdurend met poëzie bezig zijn.”

Erika: “Waarom heb je gekozen om gedichten te schrijven en geen proza?”

“De eerste jaren van de lagere school schreef ik allebei, ik heb nog een mapje met de teksten van toen, en iets later zelfs alleen proza. Van mijn 12 tot 18 was ik altijd wel bezig met het herwerken van een roman. Toen ik aan de unief begon te studeren, had ik minder tijd om continu aan een verhaal te werken. Gedichten zijn klein in hun geheel. Als een gedicht af was, kon ik er trots op zijn. Dat gaf sneller voldoening. Anderzijds ben ik pas vooral in het zesde middelbaar met poëzie in aanraking gekomen, ben ik pas daarna echt poëzie beginnen lezen.”

Erika: “Wie las je dan?”

Dorien: “Van de dichters die ik in het zesde middelbaar leerde kennen, bleven me vooral Willem Elsschot en J.C. Bloem bij. De meer hedendaagse dichters leerde ik pas later kennen, alsof er toch even tijd nodig was om een brug te bouwen tussen dichters uit schoolboeken en dichters van vlees en bloed, te beginnen met Herman De Coninck. Nadien volgden Charles Ducal, Leonard Nolens, Fernando Pessoa, Pablo Neruda e.a.

Erika: “Wat is er voor jou als dichteres veranderd na de publicatie van je bundel?”

Dorien: “Goh. Op het eerste gezicht niet zoveel. Ik wil vooral blijven schrijven, zoals ik altijd al deed. Wel heb ik nu op een manier meer geloof in mezelf en in mijn schrijven. En voel ik nog meer de noodzaak, de vanzelfsprekendheid zelfs, hier tijd voor te nemen.


Erika Severyns, de hoofdredactrice van nuage., studeert Taal- en Letterkunde aan de UGent, schrijft kortverhalen en maakt muziek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s